Emigrasie: Wanneer jou hart tussen twee lande leef

Niemand vertel jou regtig van hierdie deel van emigrasie nie.

Jy pak jou huis op. Jy verkoop of bêre jou goed. Jy groet mense. Jy klim op ’n vliegtuig met tasse vol klere en ’n kop vol planne.

Maar daar is een ding waarvoor daar nie plek in jou bagasie is nie:

Die deel van jou hart wat agterbly.

Emigrasie is vreemd.

Jy kan dankbaar wees vir jou nuwe lewe en steeds verlang na jou ou een.

Jy kan weet hoekom jy die besluit geneem het en steeds op ’n moeilike dag wonder:

“Het ons die regte ding gedoen?”

Jy kan gelukkig wees waar jy nou woon en terselfdertyd huil wanneer iemand vir jou ’n foto van ’n gewone familie-ete stuur.

Dit beteken nie jy is ondankbaar nie.

Dit beteken net dat ’n mens nie jare se mense, herinneringe, gewoontes en behoort met een vliegtuigrit agterlaat nie.

Jy begin weer van voor

Ek dink een van die moeilikste dele van emigrasie is hoe baie van jouself jy skielik weer moet uitfigure.

Waar pas ek?

Wie is my mense?

Waar is my plek?

Die dinge wat eens vanselfsprekend was, is skielik nie meer nie.

Jy moet nuwe vriendskappe bou. Nuwe plekke leer ken. ’n Nuwe sisteem verstaan. Soms ’n nuwe manier van praat aanleer.

En intussen gaan die lewe in die land wat jy agtergelaat het ook aan.

Mense verjaar.

Kinders word groot.

Familie word ouer.

Daar is troues, begrafnisse, nuwe babas en gewone Sondae rondom ’n tafel waar jou stoel nie meer staan nie.

En dit is dalk die deel wat die seerste maak:

Jy besef twee wêrelde kan tegelykertyd aangaan — en jy kan nie volledig in albei wees nie.

Maar iets anders gebeur ook…

Stadig begin jy wortels maak.

Nie noodwendig omdat jy ophou verlang nie.

Maar omdat die plek wat eers vreemd gevoel het, begin bekend raak.

Daar is ’n winkel waar hulle jou herken.

’n Kerk waar iemand jou naam ken.

’n Vriend wat nie familie is nie, maar begin voel soos familie.

Jou kinders begin herinneringe maak wat niks met jou ou lewe te doen het nie.

En op ’n dag ry jy huis toe en besef:

Hierdie plek begin ook soos huis voel.

Dit is een van die vreemdste dinge van emigrasie.

Jy hoef nie die een huis minder lief te hê om vir die ander een lief te word nie.

Daar kan plek vir albei wees.

En God?

Daar was tye wat ek gewonder het waar God in al hierdie verandering is.

Maar ek leer dat God nie net die God van die plek is waarvandaan ons gekom het nie.

Hy is ook die God van die plek waarheen ons oppad is.

Hy was daar toe ons gegroet het.

Hy was daar in die onsekerheid.

Hy was daar in die dae van verlange.

En Hy is hier — terwyl ons stadig weer begin wortelskiet.

Miskien is geloof soms eenvoudig om te sê:

“Here, ek weet nie heeltemal waar ek nou behoort nie, maar ek weet ek behoort aan U.”

Vir die immigrant wat vandag verlang…

Jy hoef nie te kies tussen dankbaarheid en verlange nie.

Jy mag albei voel.

Jy mag lief wees vir die lewe wat jy nou bou én treur oor die lewe wat jy agtergelaat het.

Gee jouself tyd.

Jy hoef nie vandag al heeltemal tuis te voel nie.

Jy hoef ook nie jou verlede uit te vee om vorentoe te beweeg nie.

Miskien gaan emigrasie uiteindelik nie daaroor dat jou hart tussen twee lande vasgevang is nie.

Miskien leer jou hart eenvoudig…

om op meer as een plek lief te hê.

— Alicia Venter

Komyn & Komyntjie

Geloof • Genesing • Groei